ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΓΑΥΔΟ από την Gavdos SeaFront Collective
(scroll down for english)
Σήμερα 21 Απριλίου στην παραλία του Λαυρακά έφτασαν 7 άνθρωποι. Ένας αστυνομικός μαζί με συνεργείο εξοπλισμένο με τσεκούρια και σκύλες. Στόχος τους να εκτελέσουν την εντολή κατεδάφισης των μικρών ξύλινων κατασκευών και εκκένωσης, που εμμονικά προωθεί η δήμαρχος Γαύδου με στόχο να εκδιωχθεί αυτός ο τρόπος ζωής από το νησί. Μετά από διαπραγματεύσεις και παθητική αντίσταση έφυγαν προσωρινά. Αναμένουμε τις επόμενες μέρες τη συνέχεια με ψυχραιμία και υπομονή.
Λίγες προτάσεις πάνω στην απειλή εκκένωσης και κατεδάφισης των καλυβών της Γαύδου.
Το ακριτικό νησί της Γαύδου μόνο φαινομενικά παραμένει ένας μικρός παράδεισος, αδιατάρακτος στο πέρασμα του χρόνου.
Τα πολεμικά αεροσκάφη σκίζουν τον ουρανό ουρλιάζοντας και θυμίζοντας ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και τον χρηματοδοτούμε.
Οι μετανάστες- πρόσφυγες ξεβράζονται στην ακτή και αρπάζονται απ’ την Frontex και το λιμενικό ή πνίγονται και βουλιάζουν στον βυθό.
Σκουπίδια ξεβράζονται απ’ τη θάλασσα, σκουπίδια που παράγουμε όλοι και όλες καθημερινά και δεν θα διαλυθούν ποτέ.
Τρυπάνια απειλούν την απέραντη θάλασσα και τα πλάσματά της.
Πέρα από όλα αυτά, κάτι ακόμα συμβαίνει. Εκδιώκεται με βίαιο τρόπο ένας τρόπος ζωής που δεκαετίες υπάρχει στο νησί, έχει υπάρξει αποδεδειγμένα θετικός για την προστασία της άγριας φύσης του και έχει διαμορφώσει την ταυτότητά του.
Εκδιώκονται οι άνθρωποι που δίνουν ζωή στο νησί, που αποτελούν το εργατικό δυναμικό του, που βοηθούν όπου χρειαστεί και έχουν χτίσει σχέσεις ζωής με τους ντόπιους, που προστατεύουν τους αμμόλοφούς του από το να γίνουν χωματερή και το δάσος του από πυρκαγιές και από την απειλή να ανεγερθούν στη θέση των δέντρων του τουριστικά μεγαθήρια.
Κάποιες και κάποιοι επιλέξαμε να είμαστε εδώ, να υπερασπιστούμε αυτά τα καλυβάκια και αυτόν τον τρόπο ζωής όχι γιατί απλά μας αρέσει να ζούμε έτσι, αλλά γιατί οι εστίες αυτοοργάνωσης και φροντίδας είναι παραδείγματα μιας ζωής ενάντια στον ατομικισμό της εποχής μας, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης, ενάντια στην κοινωνία του θεάματος, τον εξευγενισμό και τη λεηλασία της γης. Και πιστεύουμε ότι αυτά τα παραδείγματα είναι απαραίτητα στη σημερινή ασφυκτική συνθήκη της ανθρωπότητας και προσφέρουν έστω μια μικρή ανάσα σε όποια και όποιον έρχεται σε επαφή μαζί τους.
Ας αντιστεκόμαστε με χαρά, ενάντια στους «ισχυρούς» αυτού του κόσμου και σε όσους επιθυμούν κάτι διαφορετικό απ’ τη συλλογική φροντίδα ανθρώπων και φύσης.
Today, April 21, seven people arrived at Lavrakas beach. One police officer, together with a crew equipped with axes and chainsaws. Their goal was to carry out the order to demolish the small wooden structures and proceed with an eviction—an order obsessively pushed by the mayor of Gavdos, aiming to drive this way of life off the island. After negotiations and passive resistance, they left temporarily. In the coming days, we expect the continuation, with calmness and patience.
A few words on the threat of eviction and demolition of the huts of Gavdos.
The remote island of Gavdos only appears to remain a small paradise, untouched by time.
Warplanes tear through the sky, roaring and reminding us that we are at war—and that we are funding it.
Migrants and refugees wash up on the shore and are seized by Frontex and the coast guard, or they drown and sink to the seabed.
Trash washes up from the sea—trash that we all produce every day and that will never decompose.
Drilling threatens the vast sea and its creatures.
Beyond all this, something else is happening. A way of life that has existed on the island for decades is being violently driven out—a way of life that has demonstrably contributed to the protection of its wild nature and has shaped its identity. The people who give life to the island are being pushed out: those who form its workforce, who help wherever needed, who have built meaningful relationships with the locals, who protect its sand dunes from becoming dumping grounds and its forest from fires and from the threat of tourist megaprojects replacing its trees.
Some of us have chosen to be here, to defend these huts and this way of life—not simply because we enjoy living this way, but because spaces of self-organization and care are examples of a life against the individualism of our time, against the commodification of our very existence, against the society of spectacle, gentrification, and the plundering of the earth. We believe these examples are necessary in today’s suffocating conditions of humanity and offer even a small breath of relief to anyone who comes into contact with them.
Let us all resist with joy, against the “powerful” of this world and against those who desire something other than the collective care of people and nature.
Gavdos SeaFront Collective
